Wargatek błyskowy McCoskera

Wargatek błyskowy McCoskera jest niewielkim przedstawicielem rodziny Labridae, rzadko przekraczającym 8 cm, opisanym w 1977 przez Johna Randalla i Mireille Harmelin-Vivien oraz nazwanym na cześć amerykańskiego ichtiologa Johna McCoskera, który zebrał okazy typowe. Dominujący samiec wygląda jak klejnot: pomarańczowe boki pokrywają cienkie karmazynowe linie, brzuch jest jaśniejszy, płetwa grzbietowa przechodzi w miękkie włókna, a ogon jest wcięty. Samice są znacznie skromniejsze, różowawe i pozbawione tych wydłużonych przydatków. Nazwa zwyczajowa pochodzi od godowego rozbłysku — przez kilka sekund samiec szeroko rozpościera wszystkie płetwy i rozpala swoje barwy, aby zalecać się do samicy lub odstraszyć rywala, po czym natychmiast wraca do zwykłego wyglądu. Kilka gatunków Paracheilinus wygląda bardzo podobnie i w handlu są rutynowo mylone. Gatunek żyje w Oceanie Indyjskim, od Afryki Wschodniej po Tajlandię i północną Sumatrę, na głębokości od 5 do 40 metrów. Preferuje zbocza raf i strefy rumowisk omywane prądem, gdzie przepływa dużo planktonu. Grupy utrzymują się w otwartej wodzie tuż nad podłożem; każda skupia się wokół terytorialnego samca patrolującego harem samic i gotowego przy pierwszym alarmie schronić się w skałach. Tarło odbywa się pod koniec dnia w toni wodnej, a ikra zostaje porwana przez prąd. Podobnie jak wiele wargaczy jest protogynicznym hermafrodytą: każdy osobnik rodzi się samicą, a dominująca ryba zmienia płeć w ciągu tygodnia lub dwóch, jeśli samiec zniknie. W akwarium rafowym należy zapewnić co najmniej 200 litrów — wystarczająco dla jednego samca z trzema do pięciu samicami, czyli układu ukazującego gatunek w najlepszej formie, ponieważ samiec bez widowni niemal nigdy nie błyska. Pojedyncza ryba również może dobrze funkcjonować. Ten niestrudzony pływak potrzebuje otwartej wody i nurtu, ale także skał, do których może błyskawicznie się schronić. Jedna kwestia nie podlega negocjacji: jest znakomitym skoczkiem, a otwarte akwarium prędzej czy później kończy się rybą na podłodze, dlatego obowiązkowa jest pokrywa bez szczelin. Jako planktonożerca potrzebuje drobnych pokarmów — lasonogów, artemii, oczlika i widłonogów — podawanych dwa lub trzy razy dziennie, ponieważ jego maleńki żołądek niczego nie magazynuje. Jest nieszkodliwy dla koralowców i bezkręgowców, lecz wrażliwy na transport: należy wybierać okaz już zaaklimatyzowany i przyjmujący pokarm.