Wężogłów tęczowy

Wężogłów tęczowy jest najżywiej wzorzystym z małych Channidae. Jego cylindryczne ciało i spłaszczoną, wężowatą głowę pokrywa pomarańczowobrązowa barwa podstawowa, usiana czerwonymi, turkusowymi i złotymi cętkami, powtórzonymi jako jaskrawe obrzeżenia płetw nieparzystych. Podobnie jak wszystkie Channa nie ma płetw brzusznych i oddycha powietrzem atmosferycznym za pomocą narządu nadskrzelowego, dlatego niezbędny jest niczym nieograniczony dostęp do powierzchni. Opisany przez Vierkego w 1991 i nazwany na cześć odkrywcy Heiko Blehera, osiąga około 17 cm — niewiele jak na rodzaj obejmujący prawdziwe olbrzymy. Gatunek jest endemitem dorzecza Brahmaputry w indyjskich stanach Asam i Arunachal Pradesh, gdzie lokalnie nazywa się go sengeli. Jest bentopelagiczny i nawiedza wolno płynące, płytkie, silnie zarośnięte wody — stawy, rowy i spokojne starorzecza. Północno-wschodnie Indie mają wyraźnie subtropikalny klimat, a roczne wahanie od 14 do 28 °C jest częścią biologii ryby, a nie niedogodnością, którą należy wyrównać. Jako bezwzględny drapieżnik ignoruje suche pokarmy i potrzebuje dżdżownic, krewetek, małży oraz larw owadów trzy lub cztery razy w tygodniu. Należy zapewnić 200 litrów i podstawę o wymiarach co najmniej 120 × 30 cm; powierzchnia dna jest znacznie ważniejsza od wysokości. Pokrywa musi uniemożliwiać ucieczkę — ryby te przeciskają się przez najmniejszą szczelinę — a jednocześnie pozostawiać przestrzeń powietrzną nad wodą. Młode współżyją ze sobą, lecz po osiągnięciu dojrzałości pojawia się agresja wobec przedstawicieli własnego gatunku, dlatego należy trzymać pojedynczą rybę albo ustaloną parę w 400 litrach. Rozrzuca ikrę, a opiekują się nią oboje rodzice; po zapewnieniu chłodnego zimowego odpoczynku rozmnaża się chętnie. Nigdy nie należy trzymać go z mniejszymi rybami.