Skalar Leopolda

Skalar Leopolda jest trzecim i najmniej znanym gatunkiem tego rodzaju, obok skalara pospolitego i skalara wysokiego. Często sprzedaje się go jako skalara „karłowatego”, ponieważ ma najkrótsze ciało spośród tych trzech, lecz określenie to wprowadza w błąd: między końcami wydłużonych płetw grzbietowej i odbytowej nadal osiąga 15 do 20 cm wysokości, dlatego potrzebuje naprawdę głębokiego zbiornika, mającego co najmniej 45 do 50 cm. Prawdziwego leopoldi można odróżnić od skalara pospolitego po wyraźnej czarnej plamie w miejscu, gdzie płetwa grzbietowa łączy się z ciałem, na czwartym pionowym pasie, oraz po zaokrąglonym czole bez wcięcia nad okiem — w sklepach często jest błędnie oznaczany. Nie należy kupować go z myślą o spokojnej rybie towarzyskiej: powszechnie uważa się go za najbardziej terytorialnego i kłótliwego wobec własnego gatunku skalara z tego rodzaju, a para rozrodcza zajmie dużą część akwarium i przepędzi z niej wszystkie inne ryby. Trzymanie grupy pięciu lub sześciu osobników w długim zbiorniku rozprasza agresję, zamiast pozwalać jednemu osobnikowi dręczyć pojedynczą ofiarę, a współmieszkańcami powinny być odporne gatunki tolerujące bardzo miękką, kwaśną wodę (średniej wielkości tetry, kiryski, zbrojniki), a nie ryby powolne lub o wydłużonych płetwach. Niemal każdy okaz w handlu pochodzi z odłowu w czarnych wodach, co oznacza, że naprawdę potrzebuje miękkiej, kwaśnej i ciepłej wody — około pH 6, twardości poniżej 6 °dGH oraz temperatury 27 do 29 °C — a w twardej wodzie kranowej, którą skalar pospolity zniósłby bez trudu, marnieje i choruje. Filtracja przez torf, ściółka z liści i szyszki olchy pomagają naturalnie utrzymać te warunki. To satysfakcjonujący gatunek, ale przeznaczony dla akwarysty mającego już doświadczenie z miękką wodą i pielęgnicami.