Molinezja szerokopłetwa

Molinezja szerokopłetwa zawdzięcza nazwę spektakularnej płetwie grzbietowej samca, prawdziwemu żaglowi unoszonemu podczas zalotów i sporów między rywalami. Jako przedstawiciel Poeciliidae rozmnaża się żyworodnie podobnie jak gupik i platka, lecz rośnie znacznie większa, osiągając 15 cm. Samice są masywniejsze, skromniej ubarwione i mają zwyczajną płetwę grzbietową. Dzikie ubarwienie jest szarozielone, usiane rzędami ciemnych plam i przeszyte błękitem oraz pomarańczem u prezentujących się samców. Gatunek zasiedla atlantycką i zatokową równinę przybrzeżną od Karoliny Północnej po Veracruz, preferując stojące, dobrze zarośnięte wody: estuaria, laguny, delty rzek, rowy i bagna namorzynowe, gdzie zeskrobuje glony oraz biofilm. Jego tolerancja soli jest niezwykła i sięga 87 ppt, znacznie powyżej pełnego zasolenia morskiego, lecz w akwarium o zdrowiu decydują twardość i zasadowość, a nie sól. Dla trójki należy zapewnić 100 litrów i trzymać jednego samca z dwiema lub trzema samicami, ponieważ samotna samica zostałaby wyczerpana jego stałym zainteresowaniem. Woda musi być naprawdę twarda i zasadowa. Należy podawać dietę roślinną ze spiruliny, tabletek glonowych i blanszowanych warzyw; nadmiar pokarmu mięsnego powoduje problemy trawienne. Rozmnaża się spontanicznie, a mioty liczą od 10 do 140 sztuk narybku. Dojrzałe ryby mogą podskubywać mniejszych współmieszkańców.