Zilverbladvis

De zilverbladvis heeft een opvallend diep, bijna ruitvormig lichaam met spiegelend zilver, geel omrande vinnen en zwarte contouren. Jonge dieren dragen twee donkere verticale banden, één door het oog en één vlak achter het kieuwdeksel. Tijdens het opgroeien vervagen die tekeningen. Hij behoort tot de kleine familie Monodactylidae, de zilverbladvissen, en wordt 27 cm lang.

De soort komt wijdverspreid voor in de Indo-West-Pacifische regio, van de Rode Zee en de oostkust van Afrika tot Samoa en zuidwaarts tot Australië. Hij vormt grote scholen in baaien, mangrove-estuaria en getijdenkreken en dringt ver door in de benedenlopen van zoetwaterbeken, waar hij plankton en afval eet. Deze tolerantie voor een wisselend zoutgehalte is zijn kenmerkende eigenschap.

Drie eisen bepalen de verzorging in het aquarium: een school van minstens zes, ongeveer 500 liter met echte hoogte en open zwemruimte en een zoutgehalte dat door de jaren heen geleidelijk wordt verhoogd, van brak voor jonge dieren tot bijna marien voor volwassenen. Dat laatste punt vormt een valkuil voor beginners, want een vis die onbeperkt in zoet water wordt gehouden, gaat langzaam achteruit. Als omnivoor neemt hij vlokken, spirulina, pekelkreeftjes en rode muggenlarven aan. Voortplanting in gevangenschap is uitzonderlijk.