Ślizg plamkoogonowy

Ślizg plamkoogonowy jest maleńkim ślizgiem grzebieniozębnym nazwanym od ciemnej plamy u nasady płetwy ogonowej. Szary do miedzianobrązowego, z szaroniebieską głową i jaskrawożółtym oraz niebieskim pasem pod każdym dużym okiem, ledwie osiąga sześć centymetrów. Tępa głowa, ogromne oczy i mały pysk nadają mu komiczny wygląd, gdy przesiaduje na skale i obraca się, obserwując pomieszczenie. Żyje w zachodnim Pacyfiku, gdzie odnotowano go u wybrzeży Filipin i Indonezji, w przybrzeżnych lagunach oraz na osłoniętych rafach koralowych między dwoma a trzydziestoma metrami. Samotny lub tworzący małe luźne grupy, spędza dzień, siedząc na twardym podłożu i przemykając między szczelinami, aby skubać nalot glonowy oraz żyjące w nim drobne bezkręgowce, a przy pierwszym alarmie wycofuje się tyłem do opuszczonej rurki wieloszczeta. Należy trzymać jednego osobnika w akwarium: toleruje większość rafowych towarzyszy, lecz nie znosi innych ślizgów o podobnej budowie. Dojrzałe akwarium o pojemności co najmniej osiemdziesięciu litrów, zbudowane wokół obfitej ilości żywej skały, zapewnia potrzebne powierzchnie do skubania oraz kryjówki. Trzeba podawać roślinną bazę ze spiruliny i nori wraz z lasonogami oraz wzbogaconą artemią, ponieważ ten wszystkożerca skłania się ku mięsożerności, lecz na nagiej skale zmarnieje. Akwarium należy przykryć, ponieważ ryba wyskakuje.